W zależności od wielkości ziarna ściernego:
Jest to związane głównie z chropowatością powierzchni i produktywnością obrabianej powierzchni. Przy szlifowaniu zgrubnym naddatek szlifierski jest duży i wymagana wartość chropowatości powierzchni jest duża, dlatego należy stosować grubsze ziarna ścierne. Ponieważ ziarna ścierne są grube, a pory duże, głębokość szlifowania może być duża, a ściernica nie jest łatwa do zatkania i nagrzania. Przy szlifowaniu dokładnym naddatek jest niewielki, a wymagana wartość chropowatości niska, dlatego można wybrać drobniejsze ziarna ścierne. Ogólnie rzecz biorąc, im drobniejsze ziarna ścierne, tym większa chropowatość powierzchni szlifowania.
Według twardości i jej wyboru:
Twardość ściernicy odnosi się do siły przyczepności pomiędzy ziarnami ściernymi a klejem na powierzchni ściernicy. Miękka twardość ściernicy oznacza, że ziarna ścierne ściernicy łatwo odpadają, a twardość ściernicy oznacza, że ziarna ścierne trudno odpadają. Twardość ściernicy i twardość materiału ściernego to dwa różne pojęcia. Z tego samego materiału ściernego można wytwarzać ściernice o różnej twardości, o której decyduje przede wszystkim wydajność i ilość spoiwa oraz proces produkcji ściernicy. Istotna różnica pomiędzy szlifowaniem a cięciem polega na tym, że ściernica posiada właściwości „samoostrzące”. Wybór twardości ściernicy jest w istocie wyborem samoostrzenia się ściernicy. Należy mieć nadzieję, że ostre ziarna ścierne nie odpadną zbyt wcześnie, a ziarna ścierne nie odpadną po stępieniu. Ogólna zasada doboru twardości ściernicy jest następująca: przy obróbce metali miękkich, aby zapobiec przedwczesnemu odpadaniu ścierniwa, należy stosować ściernicę twardą. Przy obróbce metali twardych, aby móc w porę usunąć stępione ziarna ścierne i odsłonić nowe ziarna ścierne o ostrych krawędziach (tj. samoostrzące się), należy stosować ściernicę miękką. To pierwsze polega na tym, że podczas szlifowania miękkich materiałów robocze ziarna ścierne ściernicy zużywają się bardzo powoli i nie trzeba ich zbyt wcześnie oddzielać; to drugie wynika z tego, że podczas szlifowania twardych materiałów robocze ziarna ścierne ściernicy szybko się zużywają i wymagają szybkiej aktualizacji. Przy szlifowaniu dokładnym, aby zapewnić dokładność i chropowatość szlifowania, należy zastosować nieco twardszą ściernicę. Gdy materiał przedmiotu obrabianego ma słabą przewodność cieplną i jest podatny na przypalenia i pęknięcia (np. szlifowanie węglika spiekanego itp.), wybrana ściernica powinna być bardziej miękka.
Według organizacji:
Organizacja ściernicy odnosi się do stosunku objętościowego trzech części ściernicy, a mianowicie ziaren ściernych, spoiwa i porów. Zwykle jest on klasyfikowany na podstawie procentowej zawartości ziaren ściernych w objętości ściernicy. Istnieją trzy stany organizacyjne ściernicy: ciasny, średni i luźny; są one podzielone na 0-14, łącznie 15 poziomów. Im mniejszy numer organizacji, tym większy udział ziaren ściernych i tym ciaśniejsza ściernica; i odwrotnie, im większy numer organizacji, tym mniejszy udział ziaren ściernych i tym luźniejsza ściernica.
Według kształtu, rozmiaru i wyboru:
Ściernice produkowane są w różnych kształtach i rozmiarach, w zależności od konstrukcji obrabiarki i potrzeb obróbki szlifierskiej. Tabela 6 przedstawia kilka powszechnie używanych kształtów, rozmiarów, kodów i zastosowań ściernic. Zewnętrzną średnicę ściernicy należy dobrać tak dużą, jak to możliwe, aby zwiększyć prędkość obwodową ściernicy, co korzystnie wpływa na poprawę wydajności szlifowania i chropowatości powierzchni. Ponadto, jeśli pozwala na to sztywność i moc obrabiarki, jeśli zostanie wybrana szersza ściernica, można również poprawić produktywność i zmniejszyć chropowatość. Jednakże przy szlifowaniu materiałów wrażliwych na ciepło należy odpowiednio zmniejszyć szerokość ściernicy, aby uniknąć przypaleń i pęknięć na powierzchni przedmiotu obrabianego.
