Jeśli w świecie szlifowania i cięcia porównamy całą ściernicę lub narzędzie ścierne do armii, wówczas cząstki ścierne to „żołnierze” szarżujący z przodu. Ich twardość, wytrzymałość i stabilność termiczna bezpośrednio decydują o powodzeniu lub porażce tej „bitwy na usuwanie materiału”. W obliczu powszechnie dostępnych na rynku „wojowników”-diamentu, sześciennego azotku boru (CBN) i korundu (takiego jak korund brązowy i biały)-wielu inżynierów zastanawia się: który z nich powinien zostać zastosowany?
Po pierwsze, musimy rozpoznać odrębną charakterystykę tych trzech „podstaw”. Diament, król natury, jest uważany za „asa” w cięciu-niemetalicznych, twardych i kruchych materiałów (takich jak kamień, ceramika i szkło) oraz-metali nieżelaznych (takich jak miedź, aluminium i ich stopy). Jego krawędź tnąca jest niezwykle ostra, co pozwala uzyskać gładką obrobioną powierzchnię. Jednak jego słabość polega na reakcji chemicznej z żelazem w wysokich temperaturach, co czyni go podatnym na zużycie podczas obróbki materiałów stalowych. Regularny azotek boru (CBN) jest środkiem „sił specjalnych” do obróbki stali hartowanej i innych metali żelaznych. Jego twardość ustępuje jedynie diamentowi, ale posiada wyjątkowo wysoką stabilność termiczną i obojętność chemiczną, której brakuje diamentowi. Zachowuje ostrość nawet w wysokich temperaturach szlifowania, co czyni go idealnym wyborem do obróbki twardych i wytrzymałych materiałów, takich jak stal matrycowa i-stal szybkotnąca. Rodzina korundów (w tym korund brązowy i korund biały) jest najczęściej stosowaną „siłą konwencjonalną”. Są ekonomiczne, mają dobrą wytrzymałość i nadają się do ogólnego szlifowania większości metali, takich jak stal węglowa, stal stopowa i żeliwo ciągliwe, co czyni je niezawodnym filarem w operacjach usuwania metalu.
Rozumiejąc ich odpowiednie cechy, kluczem do wyboru jest „dopasowanie”. Nie chodzi tu po prostu o zasadę „im trudniej, tym lepiej”, ale o precyzyjny kompromis-między przetwarzanym materiałem, wymaganiami procesu i ekonomią. Logika podejmowania-decyzji może podążać następującą ścieżką: najpierw spójrz na konkurencję,-wyjaśnij, jaki materiał chcesz przetworzyć? W przypadku węglików spiekanych i ceramiki jedynym wyborem jest diament; w przypadku stali hartowanej o twardości HRC50 lub wyższej zalety CBN są niezastąpione; w przypadku zwykłej stali zwykle wystarcza-opłacalna seria korundu. Drugi krok polega na określeniu zadania,-czy zależy Ci na wydajnym szlifowaniu zgrubnym, precyzyjnym kształtowaniu czy gładkiej powierzchni? Ten pierwszy wymaga materiałów ściernych o większej wytrzymałości (takich jak korund brązowy), podczas gdy drugi wymaga drobniejszych ziaren i właściwości samoostrzących się (takich jak korund biały lub korund mikrokrystaliczny). Trzeci krok polega na obliczeniu całkowitego kosztu,-uwzględnienia początkowego kosztu zakupu w połączeniu z żywotnością tarczy ściernej i wydajnością przetwarzania. Czasami droższe-tarcze CBN lub diamentowe, ze względu na ich-bardzo długą żywotność i minimalne przestoje na obróbkę, w rzeczywistości oferują niższy całkowity koszt w przetwarzaniu wsadowym.
Krótko mówiąc, nie ma „najlepszego” ścierniwa, jest tylko „najbardziej odpowiedni”. Opanowanie cech tych „trzech muszkieterów” (CBN, diament i korund) przypomina posiadanie precyzyjnej mapy bitwy, umożliwiającej dokładne rozmieszczenie zasobów w obliczu skomplikowanych materiałów do obróbki, uzyskując optymalne rozwiązanie pod względem wydajności, jakości i kosztów.
