Ściernice są najważniejszym rodzajem narzędzi szlifierskich w szlifowaniu. Ściernice to porowate bryły powstałe w wyniku dodania spoiw do materiałów ściernych, prasowania, suszenia i kalcynacji. Ze względu na różne materiały ścierne, spoiwa i procesy produkcyjne, właściwości ściernic znacznie się od siebie różnią, co ma istotny wpływ na jakość obróbki, produktywność i ekonomikę szlifowania. Charakterystyka ściernic zależy głównie od takich czynników, jak materiał ścierny, wielkość cząstek, spoiwo, twardość, organizacja, kształt i rozmiar.
Istnieje wiele rodzajów ściernic:
Ze względu na użyte materiały ścierne można je podzielić na zwykłe materiały ścierne (korund i węglik krzemu itp.), ściernice naturalne i materiały ścierne supertwarde oraz ściernice (diamentowe i sześcienne azotki boru itp.);
Ze względu na kształt można je podzielić na ściernice płaskie, ściernice do szlifowania stożkowego, ściernice do szlifowania walcowego, ściernice garnkowe, ściernice tarczowe itp.;
Według spoiwa można je podzielić na ściernice ceramiczne, ściernice żywiczne, ściernice gumowe, ściernice metalowe itp.
Charakterystycznymi parametrami ściernic są przede wszystkim materiały ścierne, wielkość cząstek, twardość, spoiwo, kształt, wielkość itp.
Ponieważ ściernica zwykle pracuje z dużymi prędkościami, przed użyciem należy przeprowadzić próbę obrotową (aby mieć pewność, że ściernica nie pęknie przy prędkości roboczej) oraz próbę wyważenia statycznego (aby zapobiec wibracjom obrabiarki podczas pracy) .
Po pewnym czasie pracy ściernicę należy obciągnąć, aby przywrócić wydajność szlifowania i prawidłową geometrię.
